Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Σε περιμένω παντού...

Ξημερώνει στον Πειραιά (επιστροφή από Χανιά)
Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, 
αγάπη μου,μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να' χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν
τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων
και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω,
πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
Γιατί σ' αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ' όποιο μέρος της γης
σ' όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω. Αγάπη μου.

- Τάσος Λειβαδίτης - 


Υ.Γ Η παραπάνω φωτογραφία με γεμίζει πάντα όμορφα συναισθήματα, γλυκές αναμνήσεις και με γυρνάει σε ένα από τα αγαπημένα μου και παράξενα ταυτόχρονα καλοκαίρια, το καλοκαίρι του 2010 στα Χανιά της Κρήτης! Για αυτό και την διάλεξα να "συνοδεύσει" αυτή την ανάρτηση μου, η οποία συνδέεται άμεσα με εκείνο το καλοκαίρι...

Δεν υπάρχουν σχόλια: