Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Πόσο κοντά είναι το τέλος

Τελικά τα πάντα κρέμονται σε μία κλωστή. Μια πολύ λεπτή κλωστή που μπορεί να κοπεί ανά πάσα στιγμή χωρίς καν να το πάρεις χαμπάρι. Χωρίς να έχεις προλάβει να ζήσεις τίποτα. Μπορεί να φανεί λίγο χαζό και γελοίο. Μπορεί να φανεί λίγο υπερβολικό. Αλλά εγώ όσες φορές φέρνω το περιστατικό στο μυαλό μου, σκέφτομαι ότι μπορεί να είχα κόψει αυτή τη κλωστή. Για μια βλακεία.
Για να τα πάρουμε από την αρχή και να σας ξεμπερδέψω. Γιατί μάλλον έχετε μπερδευτεί!!! Πριν από καμιά βδομάδα που ήμουνα στην Αθήνα, κανονίσαμε με 2 φίλους να πάμε βόλτα με ποδήλατα. Όλα ωραία και καλά. Ξεκινήσαμε από Καλλιθέα προς Γλυφάδα, επειδή η διαδρομή είναι αρκετά καλή και με μεγάλο πεζοδρόμιο, οπότε δεν είναι ανάγκη να κατέβεις στην παραλιακή. Όταν λοιπόν φτάσαμε στο Ελληνικό, αποφασίσαμε να πάμε να μπούμε μέσα. Για να περάσεις απέναντι έχει μία γέφυρα και για να ανέβεις σε αυτή, μία ράμπα ανηφορική με στροφές. Σαν μικρή πίστα π.χ.. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία. Ανεβήκαμε πάνω, αλλά η πόρτα της γέφυρας ήταν κλειδωμένη. Τί φυλάνε, δεν ξέρω. Οπότε επειδή μας άρεσε η ράμπα και μας έφερνε κάτι το αγωνιστικό. Το κακό ήταν ότι το ποδήλατο που είχα εγώ, επειδή ήταν το παλιό του ενός παιδιού, 1ον μου ήταν αρκετά κοντό και 2ον δεν είχε καλά φρένα. Το μπροστά π.χ. δεν έπιανε καν. Τέλος πάντων, την κατεβαίνει ο ένας με το καινούργιο και έρχεται η σειρά μου. Η πρώτη κατηφόρα ήταν αρκετά μεγάλη και ανέπτυξα σχετικά μεγάλη ταχύτητα. Να τονίσω ότι τα προστατευτικά της μπάρας ήταν γύρω στα 50-60 εκατοστά και ότι το ύψος ήταν 10 μέτρα. Κάπου είχε και ένα μικρό σαμαράκι και με ψιλοπέταξε. Έτσι όταν έφτασα στην πρώτη στροφή, τα είδα όλα. Πάτησα τα φρένα, αλλά δεν έκαναν και πολλά. Ευτυχώς που το ποδήλατο μου ήταν κοντό και το γύρισα με τα πόδια μου και έσκασε το ένα πόδι μου πάνω στα κάγκελα. Και τη γλίτωσα μόνο με μία γρατζουνιά και μελανιασμένο το ένα δάχτυλο του ποδιού. Αν δεν το γύριζα, το πιθανότερο ήταν να είχα σκάσει με το μπροστά μέρος του ποδηλάτου πάνω στα κάγκελα και εγώ να είχα κάνει μία ωραιότατη βουτιά. Εκείνη τη στιγμή δεν πολυκατάλαβα τι είχε γίνει. Όπως ούτε κάποιος από τους άλλους 2. Όμως όσο περνάνε οι μέρες και το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ με πιάνει κάτι.
Το θέμα λοιπόν είναι να προσέχουμε ακόμα και με το ποδήλατο, που θεωρείται ακίνδυνο γιατί τα πάντα είναι πιθανά να συμβούν.
Πάντως εκείνη η μέρα τέλειωσε ωραία με μάζωξη στο σπίτι 4-5 παιδιών και τριών λίτρων κρασί. Α ναι και μία βόλτα στη Θησέως στις 4 το πρωί. Μάλλον τα ήθελε ο κώλος μου εκείνη τη μέρα. Ευτυχώς τη γλίτωσα.

Για δείτε και αυτό, όμως. Τί έκανε το παιδάκι. Απορρώ πως τα κατάφερε. Μεγάλες αντοχές για τρίχρονο. Μπράβο του. Φόρτσα στο πετάλι να ρθουνε κι οι άλλοι. Από το cosmo.gr:

"Μια μικρή Γερμανίδα από την πόλη Χάρεν κατάφερε να περάσει τα σύνορα Γερμανίας – Ολλανδίας με το ποδηλατάκι της και να κάνει έξι χιλιόμετρα, προτού την αντιληφθούν και την «επαναπροωθήσουν» σπίτι.

Η τρίχρονη μικρή, ανέβηκε στο ποδηλατάκι της με τις βοηθητικές ρόδες και ξεκίνησε να ποδηλατεί. Χωρίς να γίνει αντιληπτή από κάποιον συνέχιζε να ποδηλατεί, πέρασε τα σύνορα, έφτασε στην Ολλανδία, ενώ έκανε και έξι χιλιόμετρα επί ολλανδικού εδάφους.

Το ταξίδι όμως της τρίχρονης εξερευνήτριας έληξε εκεί, αφού έπεσε στην αντίληψη περαστικών, οι οποίοι ειδοποίησαν την αστυνομία. Έτσι η μικρή έφτασε στο σπίτι της, πριν προλάβει να ανακαλύψει και τη... Δανία."

8 σχόλια:

ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ είπε...

ΜΙΧΑΛΙΟ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΑΡΘΡΟ..ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ.ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΔΙΝΕ...ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ.ΠΑΡ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΕΩΡΩ ΠΑΝΤΩΣ ΠΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΤΑΝ ΚΑΝΑΜΕ ΒΟΛΤΕςΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ ΜΕ ΤΑ ΠΙΔΙΑ ΚΑΝΑΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΟΝΤΕΥΑΜΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΔΕ ΝΙΩΘΑΜΕ ΤΟ ΚΙΝΔΥΝΟ...ΓΕΝΙΚΑ ΟΣΟ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟΣ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΝ ΜΕ ΕΒΑΖΕΣ ΝΑ ΕΚΑΝΑ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΡΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΕΚΑΝΑ...ΠΑΝΤΩΣ ΕΧΩ ΒΡΕΘΕΙ 3 ΦΟΡΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ(ΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΥΤΟ ΚΑΒΑΛΑΩ)!ΟΠΟΤΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΓΙΑΤΙ ΚΑΜΙΑ ΦΡΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΑΓΡΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΑΣ!

Weirdo είπε...

Κάποιος το είχε πει από ότι θυμάμαι, ότι μαλακίες κάνουμε και θα σκοτωθούμε. Επίσης είχε πει να μην χρονομετράμε την κατάβαση, για να μην τρέχουμε υπερβολικά και έχουμε κανένα ατύχημα(καλή ώρα). Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι ότι αν δεν το είχες στρίψει με τα πόδια θα 'χες ένα μικρό πρόβλημα...

Γι' αυτό λοιπόν, στο μέλλον να ακούμε τους έμπειρους φίλους μας...

Υ.Γ. Το ποδήλατο σίγουρα δεν ήταν σε καλή κατάσταση, αλλά στα 20χμ που είχες ήδη κάνει με αυτό πρέπει να το είχες διαπιστώσει. Άρα είναι #$^%^ία να μην το είχες υπολογίσει από πριν.

Michalis είπε...

Εκεινη τη στιγμη ομως δεν το σκεφτομουνα. Το εβλεπα πολυ πιο απλο και ευκολο. Αλλα ειναι ο ενθουσιασμος για τη βλακεια.

(άσχετο, αλλα τα σηματα τα πέρασες;)

tha-ginoume-re-hlektrologoi είπε...

Τωρα αμα πω καλα να παθεις θα γινω κακια και δε θελω....Ευτυχως που δεν επαθες τιποτα χειροτερο...Αφου το ποδηλατο δεν ειχε καλα φρενα αργα η γρηγορα δυστυχως κατι θα γινοταν...Δε γινεται να κυκλοφορεις με διαλυμενο ποδηλατο και να ειναι ολα καλα...Και γω οταν ημουν μικρη ειχα ενα ποδηλατο χωρις καθολου φρενα(!!)αλλα το μονο που εκανα ηταν να παιρνω φορα και να κατεβαινω ενα μεγαλο δρομο που ηταν ευθεια,και τις ωρες που πηγαινα δεν κυκλοφορουσαν αυτοκινητα οποτε δεν κινδυνευα,απλα το σταματουσα με τα ποδια και ολα οκ.Οντως οταν εισαι μικρος ολα σου φαινονται ευκολα...Απλα καποιοι και τωρα που εχουν μεγαλωσει συνεχιζουν να τους φαινονται ολα ευκολα και μετα την πατανε...(Ακους Μιχαλιο;;)Τουλαχιστον την επομενη φορα να παρεις κανενα καλυτερο ποδηλατο πριν κανεις καμια καταβαση ...

ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ είπε...

ΓΕΑ ΝΤΡΟΠΗ...ΑΚΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΧΩΡΙΣ ΦΡΕΝΑ...ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΕ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ..ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ?ΤΟΤΕ ΤΙ?ΜΙΧΑΛΙΟ ΕΓΩ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ...ΣΕ ΤΡΑΒΑΕΙ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΠΑΝΤΩΣ...

Michalis είπε...

Κατερίνα σε αυτή την περίπτωση εγώ τράβηξα την παρέα, γιατί μου φαινότανε απλό. Δεν ήταν και τόσο όμως. Για τα δεδομένα εκείνης της στιγμής τουλάχιστον.
Γεωργία, νομίζω ότι έχει δίκιο η Κατερίνα. Έστω μία φορά να πέρναγε αυτοκίνητο δεν θα είχες περιθώριο αντίδρασης.
Άλλα όταν είσαι μικρό δεν νιώθεις.

tha-ginoume-re-hlektrologoi είπε...

Καταρχας μιλαω για ενα μεγαλο δρομο στο χωριο(oχι τον κεντρικο) που τα μονα οχηματα που περνουν ειναι κατι τρακτερ,τα οποια ομως στις 10 το βραδυ δεν κυκλοφορουν....Καταλαβατε τωρα;;Παντως και τωρα που ειμαστε "μεγαλοι" ουτε τωρα νιωθουμε πιστευω....χαχαχα

Michalis είπε...

Οπου και να σαι, αμα κανεις βλακειες μπορεις να χτυπησεις είτε περναει αυτοκινητο είτε όχι. Επείσης και στις 10 το βραδυ, ειδικα επειδη ειναι χωριο και αρκετοι δεν νιωθουν εκεινη την ωρα, στην κρητη τουλαχιστον ειναι συχνο φαινομενο αυτο, ειναι ακομα πιο επικινδυνο. Αλλα για να μην επαθες τιποτα κατι θα ηξερες!!!