Όπως θα πυροβολήσουν κι εσένα αύριο...

Κάνω μια αναδημοσίευση από  http://ilesxi.wordpress.com/ ένα κείμενο που γράφτηκε με αφορμή τα γεγονότα στην Μανωλάδα.

"Όπως θα πυροβολήσουν κι εσένα αύριο 

του Γιάννη Κυριακάκη

«Αμάν πια μ’ αυτή τη Μανωλάδα! Μας ζαλίσανε. Αυτό ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Στο κάτω – κάτω της γραφής εμείς δεν είμαστε από το Μπαγκλαντές! Ας πούμε κάτι πιο ευχάριστο. Κάτι πιο καθημερινό.»

Το περασμένο καλοκαίρι ένα ζευγάρι πάμπλουτων Ινδών, η Φάρα και ο Σαγκάρ, τέλεσε το γάμο του στη Μύκονο. «Πανάκριβα κοσμήματα, μεταξωτά σάρι, ασήμι, σαμπάνιες, διαμάντια, σεκιούριτι, πριβέ συναυλίες». Ο γάμος κόστισε 1 εκατ. ευρώ. Οι νεόνυμφοι ναύλωσαν τσάρτερ κι έφεραν 500 καλεσμένους από το Ντουμπάι και το Νέο Δελχί. Το γλέντι κράτησε τέσσερις μέρες.

Κανείς δεν ενοχλήθηκε, κανείς δεν τους ενόχλησε, ούτε παραξενεύτηκε για το χρώμα τους και  την εθνικότητά τους. Παρ’ ότι ήταν Ινδοί και μαυριδεροί ήταν παντού ευπρόσδεκτοι.

Λίγες μέρες νωρίτερα τέσσερις συμπατριώτες τους, Ινδοί εργάτες περίμεναν το λεωφορείο στο Σφακάκι Ρεθύμνου, 5:30 το πρωί, για να πάνε στη δουλειά. Εκεί τους επιτέθηκαν νεαροί Ρεθυμνιώτες που τους χτύπησαν και τους μαχαίρωσαν όλους! Γιατί; Μα γιατί ήταν μαυριδεροί, Ινδοί και περίμεναν στη στάση για να πάνε στη δουλειά.

Ο Ναγκίμπ Σαουίρις, Αιγύπτιος μεγιστάνας κι από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο,  μπαινόβγαινε στη χώρα μας ότι ώρα ήθελε, αγόραζε και πουλούσε τη Wind και την Tellas, συναντιόταν με υπουργούς, ήταν παντού ευπρόσδεκτος.

Αιγύπτιος ήταν και ο 25χρονος εργάτης στα Χανιά, που στις 19 Ιούνη 2012 δέχτηκε επίθεση από 4 «λεβεντόπαιδα» που  τον χτύπησαν με σιδερολοστούς, με αποτέλεσμα να χάσει το νεφρό του. Αυτός δεν είχε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μάλλον δεν είχε ούτε κινητό τηλέφωνο. Πήγαινε νύχτα να βρει καρτοτηλέφωνο για να τηλεφωνήσει στην πατρίδα του. Έτσι είναι άμα είσαι εργάτης και  δεν είσαι ο Ναγκίμπ Σαουίρις.

Αν είσαι αλγερινός και σε λένε Τζιμπούρ σε δοξάζει η κερκίδα, σε προσκυνούν όλοι, σε φωνάζουν τρομοκράτη ακόμη κι οι εθνικιστές των συνδέσμων  φιλάθλων δε χαλιούνται. Τι πως είσαι άραβας, μαυριδερός και παλιοχαρακτήρας. Αρκεί που βάζεις γκολ με το τσουβάλι.

Αν όμως είσαι αλγερινός και κουβαλάς τσουβάλια, τότε θα πρέπει να σου βγει η ψυχή να βγάλεις το μεροκάματο, θα τρέμουν τα πόδια σου από την πείνα, θα πρέπει να κρύβεσαι και να ζεις σαν αγρίμι και κανείς δε θα αναρωτηθεί αν είσαι καλό παιδί και συμπατριώτης του Τζιμπούρ.

Αν είσαι ο πρίγκιπας Αχμάντ Αλ Σαγιέντ από το Κατάρ ή ο σεΐχης Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Τάνι από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα σε παρακαλάνε να έρθεις στην Ελλάδα, ν’ αγοράσεις το Ελληνικό, κανένα νησάκι, έστω καμιά ομάδα, κάτι τέλος πάντων. Αράζεις στον Αστέρα Βουλιαγμένης, συναντιέσαι με υπουργούς και τον πρωθυπουργό  και απ’ όπου περνάς με τη θωρακισμένη λιμουζίνα σου  κλείνουν όλοι οι δρόμοι. Κανείς δε θυμάται ότι είσαι μουσουλμάνος.

Αν όμως είσαι πακιστανός εργάτης  και πας με το ποδηλατάκι σου στη δουλειά, δεν κλείνουν οι δρόμοι. Αν εσύ κλείσεις το δρόμο σε κανένα ψευτοπατριώτη,  θα σε σφάξει σαν  αρνί, σαν τον 27χρονο Σαχζάτ  Λουκμάν που έσφαξαν στην Καλλιθέα δυο χρυσαυγίτες δολοφόνοι. Και τότε θα βρεθούν κάποια «άνθρωποι» να πούνε «και τι έγινε, ένας μουσουλμάνος λιγότερος».

Έτσι γίνεται κι αλλού.

Αν είσαι από το Μαρόκο και σε λένε Ρούμπι, κάνεις μπούνγκα – μπούνγκα και ανοίγει ακόμη και η πόρτα του Ιταλού Πρωθυπουργού, εισπράττεις 47.000 ευρώ την εβδομάδα κι ας μην έχεις χαρτιά κι ας είσαι ανήλικη και λαθραία στη χώρα.

Αν είσαι από το Μαρόκο και δουλεύεις καθαρίστρια, λαντζιέρα ή οπουδήποτε αλλού και βγάζεις το ψωμί σου με τον ιδρώτα σου, δε θα βγάλεις 47.000 ευρώ  κι ο Αλλάχ ο ίδιος να κατεβεί στη γη.

Έτσι είναι ο κόσμος μας.

Για την ακρίβεια οι κόσμοι μας. Δυο κόσμοι διαφορετικοί, αντίθετοι, βαθιά χωρισμένοι.

Υπάρχουν και ζουν στην Αθήνα Αιγύπτιοι, Παλαιστίνιοι, Πακιστανοί, Άραβες μεγαλοεπενδυτές, μεγαλέμποροι, επιχειρηματίες. Μένουν σε επαύλεις στα ΒΠ, έχουν ιδιωτικές φρουρές, στέλνουν τα παιδιά τους σε καλά ιδιωτικά σχολεία, πάνε διακοπές στη Μύκονο, ζουν και συναναστρέφονται με πλούσιους Έλληνες και Ευρωπαίους, είναι παντού ευπρόσδεκτοι.

Οι άλλοι, οι Αφγανοί που βομβαρδίστηκαν τα χωριά τους από το ΝΑΤΟ, οι Παλαιστίνιοι που εκδιώχθηκαν από το Ισραηλινό στρατό, οι Ιρακινοί που ξεσπιτώθηκαν από τους Αμερικάνους, οι Σύριοι και οι Λίβυοι που η «πολιτισμένη δύση» τους οδήγησε στον εμφύλιο, έρχονται εδώ, πιο φτωχοί από εμάς τους φτωχούς, πιο δυστυχισμένοι από εμάς τους δυστυχισμένους και μοιραζόμαστε τη φτώχεια μας.

Οι πατριδέμποροι της Χρυσής Αυγής δε θα τα βάλλουν με τους πρώτους. Αυτοί βλέπεις είναι επιχειρηματίες, επενδυτές κι η μαγκιά εξαντλείται στους κακομοίρηδες. Με τους ισχυρούς τα πράγματα είναι ζόρικα. Μ’ αυτούς ας τα βάλουν τα κορόιδα οι αριστεροί.

Τους μετανάστες τους «έφερε» το κεφάλαιο για να ρίξει τα μεροκάματα, να εξαρθρώσει τις εργασιακές σχέσεις, να ξηλώσει  καταχτήσεις, να «χορτάσει» κέρδη, να κάνει τους Ολυμπιακούς αγώνες, να χτίσει την ισχυρή Ελλάδα.

Δούλεψαν και δουλεύουν σα σκλάβοι, ανασφάλιστοι, απλήρωτοι συχνά, κυνηγημένοι, παράνομοι. Η παρανομία υπήρξε επιλογή του ελληνικού κράτους, επιλογή διάσωσης του κεφαλαίου, εξόντωσης της εργατικής τάξης, κήρυξης εμφυλίου πολέμου στο εσωτερικό της.

Όσο για τη Μανωλάδα ας αφήσουν κατά μέρος τα περί ρατσιστικού εγκλήματος. Γιατί ρατσιστικό έγκλημα παρακαλώ; Μήπως τους πυροβόλησαν επειδή ήταν από το Μπαγκλαντές; Μήπως επειδή ήταν μαυριδεροί; Μήπως επειδή μιλούσαν τη γλώσσα τους; Μήπως επειδή τελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα; Τίποτα από όλα αυτά.

Όλα ήταν ανεκτά όσο δε μιλούσαν. Δούλευαν απλήρωτοι και ζούσαν μέσα σε θερμοκήπια. Τους πυροβόλησαν μόλις ζήτησαν τα λεφτά τους. Όπως θα πυροβολούσαν κι εσένα κι ας είσαι ομοεθνής τους. Τους πυροβόλησαν όταν αντέδρασαν στην άφιξη απεργοσπαστών, που ήταν ομοεθνείς τους!

Όπως θα πυροβολήσουν κι εσένα αύριο κι ας μην είσαι από το Μπαγκλαντές.

Γιατί το έγκλημα ήταν ταξικό. Γιατί είναι έγκλημα διαρκείας κι ας μην πέφτουν σφαίρες κάθε μέρα.

Γιατί οι εργάτες της Μανωλάδας είναι αδέλφια μας όχι γιατί είναι ξένοι αλλά γιατί είναι εργάτες και φτωχοί. Όπως κι εμείς άλλωστε! Κι ας ζούμε προς το παρόν λίγο καλύτερα απ’ αυτούς. Τα ίδια όπλα μας σημαδεύουν όλους μας.

Υ.Γ. «Συγκλόνισε» το πανελλήνιο η … αποκάλυψη του συναδέλφου των επιστατών, που δουλεύει ως δημοσιογράφος στο ΣΚΑΙ, ότι οι εργάτες που μαζεύουν τις φράουλες δεν πλένουν τα χέρια τους αφού ουρήσουν κι εμείς τρώμε λερωμένες φράουλες. Αίσχος! Προτείνω να σταλεί, αυτός και μερικοί ακόμη συνάδελφοί του, στα φραουλοχώραφα της  Μανωλάδας για  να τους την …τινάζουν αφού ουρήσουν. Έτσι  και η παραγωγικότητα δε θα  πέφτει και με καθαρά χέρια θα συλλέγονται οι φράουλες. Τουλάχιστον θα κάνουν κάτι πιο τίμιο απ’ αυτό που κάνουν σήμερα."

Πόσο Μακριά Ακόμα?

Καθώς έκανα μια βόλτα, χθες, στα ιντερνετικά μονοπάτια... ανακάλυψα το παρακάτω ντοκιμαντέρ!
Το ντοκιμαντέρ μιλάει για τους μετανάστες στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα.

Νομίζω αξίζει να διαθέσει κάποιος 40 λεπτά από το χρόνο του για να το δει!

Περάσαμε Αλυσίδες Στη Ζωή Μας...

 Απόγευμα Πέμπτης, μέσα στην εξεταστική και όπως κάθε φοιτητής που σέβεται τον εαυτό του αποφασίζω να ασχοληθώ με κάτι που ουδεμία σχέση έχει με αυτήν. Ή μάλλον έχει μια μικρή σχέση αλλά βρίσκεται μόνο στο ρήμα διαβάζω. Φόρεσα, λοιπόν, το παλτουδάκι μου, έβαλα το κασκόλ μου, άνοιξα την ομπρέλα μου και κινήθηκα προς το κέντρο του Βόλου. Ο σταθμός μου? Τα βιβλιοπωλεία του! Μέσα στη μιζέρια της εξεταστικής, θέλησα να ανακαλύψω έναν άλλο κόσμο μέσα από τα μάτια ή μάλλον τα γραπτά κάποιου άλλου. Η αλήθεια είναι πως εκτός από το να δω τι νέο κυκλοφορεί στην αγορά και θα μπορούσε να είναι το επόμενο "κομμάτι" στην εξαιρετική μου βιβλιοθήκη, ήθελα να βρω και ένα συγκεκριμένο βιβλίο που το είχα τάξει για δώρο σε μια φίλη μου!

Από το σπίτι μου ως το κέντρο δεν συναντάς πολλά βιβλιοπωλεία. Για την ακρίβεια δεν συναντάς κανένα πλην ενός μεγάλου πολυκαταστήματος, γνωστή αλυσίδα στην Ελλάδα, το οποίο εκτός από βιβλία περιέχει cd,  κινητά τηλέφωνα, mp3 και τα λοιπά τεχνολογικά κατασκευάσματα. Μπήκα, λοιπόν, μέσα σε αυτό και άρχισα την αναζήτηση του βιβλίου. Μόλις κατέβηκα την μεγάλη σκάλα και βρέθηκα πάνω σε μια τεράστια βιβλιοθήκη που από πίσω της απλώνονταν σειρές από βιβλία ένιωσα μια περίεργη χαρά. 

Με τα βιβλιοπωλεία είχα από μικρή μια αγάπη. Μου άρεσε να μπαίνω και να χάνομαι μέσα σε αυτά.  Συνήθως έμπαινα για κάτι συγκεκριμένο και έφευγα με άσχετα βιβλία και χωρίς καν να έχω πάρει αυτό που ήθελα. Μάλλον θα με έχει επηρεάσει η τεράστια βιβλιοθήκη που είχε τοποθετήσει η μαμά μου στο παιδικό μου δωμάτιο...

Και μετά την μικρή παρένθεση, δικαιούμαι να βγω λίγο από το θέμα για να δείξω μια μεγάλη μου αγάπη - το βιβλίο-, συνεχίζω στο σήμερα... Το βιβλίο, που έψαχνα τελικά δεν κατάφερα να το βρω στο πολυκατάστημα, κάτι το οποίο το περίμενα καθότι ήθελα ένα βιβλίο πολύ συγκεκριμένης φύσης μακριά από τα best sellers , τις αιτίες του χωρισμού και το πως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχω κάτι με τα τελευταία είδη που έγραψα, έχω διαβάσει διάφορα τέτοια βιβλία, αλλά αυτό που λέμε καλό βιβλίο έλειπε από το μαγαζί.

Δεν απογοητεύτηκα, αρχικά. Συνέχισα στο επόμενο μεγάλο βιβλιοπωλείο- αυτή τη φορά- της πόλης στο οποίο επίσης δεν εντόπισα το βιβλίο. Όπως δεν εντόπισα και κανένα άλλο που να έχει μια μικρή σχέση με αυτό που έψαχνα. Για να μην σας τα πολυλογώ, βγαίνοντας από το 2ο μαγαζί συνειδητοποίησα πως δεν ήξερα που ακριβώς να πάω να κοιτάξω για το βιβλίο! Σκέφτηκα δυο τρία βιβλιοπωλεία παλιά της πόλης τα οποία πια έχουν κλείσει και την θέση τους έχουν πάρει μεγάλες αλυσίδες που μέσα πουλάνε όλα τα "καλούδια" και μαζί και βιβλία με κανένα σεβασμό προς τον αναγνώστη και τον συγγραφέα. 

Με λίγα λόγια, τα παλιά εκείνα γλυκά βιβλιοπωλεία με τα ράφια με διπλές και τριπλές σειρές βιβλίων και με τους πωλητές να έχουν διαβάσει τα περισσότερα από αυτά και να στα συστήνουν με πάθος και αγάπη δεν υπάρχουν πια! Σε μια πόλη των 150.000 κατοίκων υπάρχουν μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών μέρη για να βρεις ένα βιβλίο και από αυτά τα περισσότερα έχουν τις τελευταίες κυκλοφορίες βιβλίων που έγιναν ταινίες, σκέτο! 

Πριν γυρίσω σπίτι μου , κοντοστάθηκα έξω από ένα μαγαζί με χειροποίητα ξύλινα παιχνίδια. Μεγάλο κατάστημα πριν χρόνια στην πόλη. Τώρα μεταφέρθηκε σε μια τρύπα και οτιδήποτε άλλο παρόμοιο έκλεισε. Για κάποιο λόγο, κοιτώντας, τα παιχνίδια με έπιασε ένα σφίξιμο. Ήταν τόσο μικρό και γλυκό το μαγαζί. Καμία σχέση με τα τεράστια, απρόσωπα μαγαζιά που πέρασα μέσα τους το απόγευμα μου!

Γύρισα με μια δόση λύπης στο σπίτι μου, αγκαλιά με 3 βιβλία (πήρα ένα από κάθε κατάστημα που μπήκα. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ) και με την εικόνα από το ζεστό μικρό μαγαζί. Και εκεί ήρθε η διαπίστωση ότι μπορεί εγώ να απογοητεύτηκα έως και να εκνευρίστηκα που δεν μπόρεσα να βρω το βιβλίο αλλά μέχρι σήμερα δεν είχα καθίσει να αναλογιστώ που πήγαν όλα εκείνα τα μαγαζιά που ήξερα είτε με βιβλία, είτε με κοσμήματα και ρούχα. Τα μικρά μαγαζιά στις γωνίες της πόλης που γκρεμίστηκαν πριν 2 χρόνια για να γίνουν μεγάλες αλυσίδες ρούχων και παπουτσιών και όλη η πόλη κυκλοφορεί με το ίδιο παλτό χωρίς ίχνος διαφορετικότητας! Και έτσι η αγορά της πόλης πια έμεινε να είναι 3 δρόμοι γεμάτοι μεγάλες  "φλύαρες" βιτρίνες που  τις προσπερνάς βιαστικός γιατί δεν έχουν τίποτα να σου δώσουν...

Και κάπως έτσι, σήμερα η πόλη μου φάνηκε πιο μίζερη, πιο τυποποιημένη, πιο ψυχρή... Η τελευταία μου απορία ήταν βγαλμένη από το παρελθόν: Τι να έγινε άραγε η κυρία Ρούλα που αγόραζα μικρή φόρμες από εκείνη και μέσα σε ένα βράδυ είδα το μαγαζί της να ενοικιάζεται? Πού πήγαν όλοι εκείνοι οι πωλητές που τους ήξερες και σε ήξεραν με το μικρό σου όνομα? Που σου χαμογελούσαν όταν έμπαινες στο μαγαζί και δεν ήσουν ένας ακόμα πελάτης στο βάρβαρο συνεχόμενο τους ωράριο?

Κάπου εδώ, με πολλές αναπάντητες ερωτήσεις για το πως έχει μετατραπεί έτσι ο κόσμος σε μια μηχανή και τελικά τι κάναμε εμείς για να σπάσουμε τις "αλυσίδες" θα κλείσω το κειμενάκι μου με ένα στίχο του Σ. Μάλαμα:

Πως νιώθουμε παράφορα

Πώς ζούμε έτσι αδιάφορα

Καληνύχτα!

Παράτα τα θρανία και τα αμφιθέατρα..

Μιας και έφτασε και η εξεταστική, ένα τραγούδι για την καλή αρχή (και τα καλά αποτελέσματα)!

Είναι από τα αγαπημένα μου...

Παράτησε σε τα όλα και έλα να ζήσουμε άβολα..

Οι άλλοι όπως βαδίζουν και εμείς ανάποδα...

Για μένα και για σένα..

Η πρώτη ανάρτηση της νέας χρονιάς είναι γεγονός! Ας αρχίσω, λοιπόν, με τα τυπικά και απλά. Καλή Χρονιά σε Όλους!Το 2013 να είναι δυναμικό και με ευχάριστες αλλαγές! Και ας προχωρήσω ...

Σήμερα, καθώς έκανα για ακόμα μια φορά εργασία για το τραπεζικό σύστημα είπα να κάνω ένα διάλειμμα και να περιηγηθώ σε άλλες σελίδες και blogs. Ανοίγοντας το "left" έπεσα πάνω σε ενα κείμενο που από την πρώτη σειρά του ως και την τελευταία του τελεία ένιωσα ότι αποτελούσε μια σύνοψη όλων όσων νιώθω και βιώνω τον τελευταίο καιρό.

Δεν ξέρω πραγματικά από που να ξεκινήσω. Από την εξεταστική που λιώνω στο διάβασμα για ένα πτυχίο που δεν έχω πια ιδέα που ακριβώς θα με οδηγήσει? Για το ταξίδι στην Ξάνθη που θέλω να κάνω για να δω το Μαράκι και την υπόλοιπη γνωστή παρέα... αλλά τα 50 ευρώ του εισιτηρίου δεν υπάρχουν πια στο πορτοφόλι μου? Από τους φίλους που πια τα λέμε μόνο μέσω skype γιατί η ζωή τους είναι σε άλλη χωρά, μιας και σε αυτή δουλειά δεν υπάρχει? Για τις συζητήσεις με την φίλη μου  και συνάδελφο Βίκυ, που ψάχνει δυο χρόνια τώρα δουλειά  Από εκείνο το μεταπτυχιακό στην Αθήνα που ονειρευόμουν από το 1ο Έτος αλλά ...? Ή από εκείνες τις σκέψεις που κάνω πια τα βράδια (που δεν βγαίνω γιατί πρέπει να κάνουμε και οικονομία ) για το που θα είμαι του χρόνου και αντί να με φαντάζομαι σε άλλη πόλη να σπουδάζω κάτι που θα με κεντρίζει πραγματικά, να δουλεύω και να διασκεδάζω, με βλέπω να γυρνάω στο παιδικό μου δωμάτιο και να περιφέρομαι άσκοπα στους δρόμους του Βόλου... Για όλα τα παραπάνω και για πολλά ακόμα που πιστεύω πως απλά νιώθετε και εσείς αποφάσισα να σας το παραθέσω:

"

Είναι πολλά πια τα "γαμώτο"...

Ημερομηνία: 05/01/2013

Της   Εύας Μάντζαρη

Αρχικά είναι εκείνο το γαμώτο της εξεταστικής. Πέντε, έξι, εφτά ώρες διαβάσματος πάνω από ένα βιβλίο πάντα με τη σκέψη: ”Ε για να πάρω το πτυχίο! - Και να το πάρω τι; Δουλειά;”. Και συνεχίζεις το διάβασμα ξεφυσώντας..

Είναι και εκείνο το “γαμώτο” που αρχίζεις και χρησιμοποιείς τις λέξεις “ φασίστες”, “Χρυσή Αυγή” κλπ καθημερινά. Και είναι “γαμώτο” γιατί έχουν γίνει βάναυση καθημερινότητα αυτές οι λέξεις.

Είναι εκείνο το “γαμώτο” που οι άστεγοι στους δρόμους και τα πρεζάκια αυξάνονται σαν μανιτάρια. Και είναι “γαμώτο” γιατι ξέρεις ποιοι φταίνε γι'αυτό και πώς καταστρέφουν έτσι απλά ζωές.

Είναι εκείνο το “γαμώτο” που μετά από κάθε πορεία μπαίνεις στο site της αστυνομίας να δεις αν στις φωτογραφίες των συλληφθέντων είναι κάποιος γνωστός σου. Και φαντάσου μετά τι “γαμώτο” που είναι, όταν θα δεις κάποιον γνωστό σου.

Είναι εκείνο το “γαμώτο” που άλλοι γνωστοί σου και φίλοι είναι μακρυά. Μπορεί να είναι στη Θεσσαλονίκη, μπορεί και στις Βρυξέλλες. Αλλά είναι “γαμώτο” να τους υπόσχεσαι κάθε φορά πως θα πας να τους δεις και από μέσα σου ξέρεις πως λες ψέμματα, γιατί το εισιτήριο κοστίζει όσο και το ρεύμα του μήνα. Στην καλύτερη! Γι'αυτό τους βλέπεις με pixel στην οθόνη του υπολογιστή, έτσι ώστε να μη φαίνονται και τα δάκρυα.

Είναι εκείνο το πιο μεγάλο “γαμώτο” που πια δεν έχεις όνειρα για το πως θα είναι η ζωή σου, γιατί πάντα καταλήγεις να λες πως αυτά είναι μαλακίες.

Είναι εκείνο το “γαμώτο” που όσο “ ανεξάρτητα” και αν είναι μακρυά από τους γονείς, άλλο τόσο άσχημα είναι μακρυά από το σπίτι και μακρυά από το κάπως πιο γεμάτο ψυγείο και μια ζεστή αγκαλιά.

Είναι εκείνο το “γαμώτο” που στις παραλίες που πας για μπάνιο τα καλοκαίρια βρίσκεις τώρα τρύπια σωσίβια, σκισμένα χαρτιά και βρεγμένα παιδικά παπούτσια.

Τέλος είναι και το άλλο το “γαμώτο”. Πως με τόσα “γαμώτο” και μαυρίλα, άντε μετά να πιάσεις χαλαρή κουβέντα με έναν όμορφο τύπο σε ένα μπαρ, -που τι μπαρ και μαλακίες;- σε κάποια πορεία θα τον γνωρίσεις στην καλύτερη κάπου ανάμεσα σε καδρόνια, μπάτσους και καπνούς. Γιατί μέσα σε όλα αυτά, είναι πάντα και το “γαμώτο” του έρωτα.

Και να δεις και πόσα ακόμα είναι...

Αλλά επειδή έχω όλα αυτά τα “γαμώτο”, ξέρω πως είναι ώρα να τα γυρίζω πίσω σε αυτούς που μου τα δώσανε χαρτζιλίκι. Και σκεφτείτε πως αυτά τα “γαμώτο” δεν είναι μόνο τα δικά μου, αλλά τα μοιράζεται μια ολόκληρη γενιά και τώρα που θα σας τα γυρίσουμε πίσω θα τρέχετε και δε θα φτάνετε!

Πίσω και σας φάγαμε... γαμώτο! "

Τουλάχιστον, μας έμεινε ο κούκλος από την πορεία...

Πηγή: http://www.left.gr

Back to school but not to reality...

Πριν 2 μέρες μετά από 6 χρόνια βρέθηκα ξανά στο παλιό μου Λύκειο  για να παρακολουθήσω μια συναυλία! Προφανώς, με το που πέρασα την πόρτα του σχολείου και πάτησα το πόδι μου στο προαύλιο ένιωσα μια συγκίνηση και ένα σφίξιμο. Ξαφνικά πέρασαν από το μυαλό μου οι φίλοι μου, οι καθηγητές, οι εκδρομές ακόμα και οι πανελλήνιες...Όλα όσα έζησα μέσα σε εκείνη την αυλή και κυρίως όλα όσα ονειρεύτηκα τότε για την ζωή μου!

Προχώρησα και βρέθηκα στο γυμναστήριο, εκεί που θα γίνονταν και η συναυλία. Είχε ήδη αρχίσει! Μπήκα και αντίκρισα τους παλιούς μου καθηγητές να στέκουν εκεί. Χαμογέλασα σε πολλούς από αυτούς και κινήθηκα στο πίσω μέρος της αίθουσας. Έριξα μια ματιά στους τωρινούς μαθητές και ελάχιστα ζήλεψα. Ζήλεψα που χόρευαν όλοι μαζί παρέα, που αγκαλιάζονταν για να τραγουδήσουν, που τα έδινα όλα στο χορό, που αποθέωναν τους συμμαθητές τους.. Μα πιο πολύ ζήλεψα το πάθος με το οποίο τα έκαναν όλα..

Το πρόγραμμα περιελάμβανε μουσική συναυλία και χορούς τόσο σε latin ρυθμούς όσο και σε πιο κλασσικούς (βλέπε περιπτώσεις μπαλέτου)! Την ώρα που έπαιζαν τα παιδιά οι γύρω μαθητές χόρευαν πάνω σε θρανία και καρέκλες. Έμπαιναν στην μέση του γυμναστηρίου και "χτυπιόντουσαν" όλοι μαζί, ενώ όταν τελείωνε το κομμάτι ξεσπούσαν όλοι μαζί σε χειροκροτήματα και φωνές. Το γυμναστήριο είχε μετατραπεί σε αίθουσα εκδηλώσεων, σε μια αίθουσα που οι μαθητές ξεδίπλωναν το ταλέντο τους στη μουσική, το τραγούδι, το χορό και διασκέδαζαν με την ψυχή τους!

Και κάπου εκεί προσπάθησα να δώσω με λέξεις στο μυαλό μου το νόημα του "πραγματικού" σχολείου. Χρειάστηκαν να περάσουν 6 χρόνια στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση και άλλα 6 στην Τριτοβάθμια για να έχω πια μια πλήρη άποψη για το σχολείο που θα ήθελα όντως να έχω. Είναι εκείνο το σχολείο που φεύγει από την στείρα γνώση. Εκείνο το σχολείο που δεν μου μαθαίνει μόνο αρχαία και μαθηματικά αλλά με κοινωνικοποιεί , μου μαθαίνει να ζω μέσα σε ένα σύνολο, να γνωρίζω τις υποχρεώσεις  αλλά να διεκδικώ και τα δικαιώματα μου. Εκείνο το σχολείο που η κοινωνιολογία και το δίκαιο δεν είναι απλά μαθήματα μη εξεταζόμενα στις Πανελλήνιες αλλά μαθήματα  που  εισάγουν τους μαθητές σε έννοιες όπως η ψήφος, οι εκλογές, η ανεργία, η κοινωνία κ.τ.λ. Εκείνο το σχολείο που από ένα κτίριο με πολλές αίθουσες και αυλή θα μετατρεπόταν σε χώρο γνώσης, άθλησης, και ανάπτυξης των δεξιοτήτων - ταλέντων των μαθητών του. Εκείνο το σχολείο που θα ανήκει σε μένα που ζω καθημερινά σε αυτό και σε όλους τους υπόλοιπους μαθητές.

Η συναυλία γινόταν για την οικονομική ενίσχυση των μαθητών που δεν είχαν την οικονομική άνεση να συμμετέχουν στην εκδρομή. Χάρηκα που δεν έγινε ένα ακόμα πάρτι σε ένα νυχτερινό μαγαζί του Βόλου αλλά μια πολύ όμορφη συναυλία με την συμμετοχή των ίδιων των παιδιών στο χώρο τους... Χάρηκα που στο σχολείο μου αναπτύσσονταν η έννοια της αλληλεγγύη με τον πιο έμπρακτο τρόπο!

Πηγαίνοντας προς την πόρτα για να φύγω θυμήθηκα την τελευταία φορά που έφευγα με τα αποτελέσματα των εξετάσεων στο χέρι. Τότε, ήθελα να μπω ξανά μέσα σε αυτό. Να περάσω για ακόμα μια φορά την ίδια πόρτα με άλλο ρόλο αυτή τη φορά. Τα σχέδια του τότε ήταν να την περάσω ως καθηγήτρια οικονομικών. Μπορεί κάπου στο δρόμο να παρέκκλινα (όχι γιατί έπαψε να με "μαγεύει" η εκπαίδευση αλλά γιατί οι διορισμοί ολοένα και λιγοστεύουν..  και να, είναι που μάλλον μου έκοψε η πραγματικότητα εκείνο το πάθος  που λέγαμε..) αλλά τελικά πέρασα ξανά την πόρτα του!

Και που ξέρεις? 

Μπορεί τελικά  κάποτε να περάσω ξανά την ίδια ή μια παρόμοια πόρτα, μπαίνοντας σε ένα πραγματικό σχολείο αυτή τη φορά πραγματοποιώντας εκείνο το εφηβικό μου όνειρο ...  Όπως έφευγα από την συναυλία, νομίζω πήρα κάτι από τους μελλοντικούς μου συναδέλφους, αυτούς που θα περάσουν φέτος εκείνη την πόρτα με τα αποτελέσματα στο χέρι  βάζοντας τον δικό τους στόχο!

Μην κοιτάτε μακριά πληρώνετε για αυτό!